همزمان با ایام شهادت مظلومانه حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در روز دهم آذرماه، مصادف با پنجمین روز محرم الحرام، پیکرهای مطهر و نورانی 16 شهیـد دفاع مقدس در 8 استان کشور تشییع و به خاک سپرده می‌شود.


به گزارش سایت ساجد ، همزمان با ایام شهادت حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) و یاران با وفایش، روز دهم آذرماه پیکرهای طیبه 16 شهید گلگون کفن، در 11 نقطه از استان‌های تهران، آذربایجان غربی، بوشهر، خراسان رضوی، فارس، کهکیلویه و بویر احمد، کرمان و یزد تشییع و خاکسپاری خواهند شد.
 
این شهدای معظم مربوط به عملیات‌های فتح المبین، رمضان، والفجر3، خیبر، بدر و تک عملیاتی دشمن در سال66 هستند که به ترتیب در مناطق عملیاتی غرب کرخه، زید، مهران، جزیره مجنون، شرق دجله و سومار کشف شده‌اند.

رجانیوز نوشت:  «در گلزار شهدای شهید آباد دزفول قطعه‌ای وجود دارد که محل دفن دستها و پاها و انگشت‌هایی است که پس از برداشتن آوار موشک باران ها پیدا شده و مشخص نبوده است به کدام پیکر تعلق دارد و شاید امروز و به مناسب سالروز میلاد علمدار کربلا و سالار جانبازان و روز جانباز، انتشار مطلبی در این باره بی مناسبت نباشد»

موشک !
مشهورترین واژه‌ی شهرم، در روزهایی که زمین به آسمان میپیوست.

موشک!
دوازده متر فاجعه در کوچه پس کوچه‌های سه‌، چهار و شش متری شهرم.

موشک!
هولناکترین کابوس خوابهای آشفته روزگار جنگ.

کابوسی که گاه به حقیقت می پیوست و پیکر ده ها و گاه صدها تن از مردم شهرم را چنان تکه تکه می کرد که مرده شوی فریاد بر میآورد ( من دیگر مرده نمی شویم، دلم تاب و توان ندارد)

دزفول

شهر موشک ها و به قول عراقیها ( بلدالواریخ)

برای موشک فرقی نداشت که قربانیانش که باشند.

«شهدای گمنام»، همان یوسفان گمگشده ای که بی نام و نشان از بیابان های تفتیده ی مناطق عملیاتی دفاع مقدس به شهرها بازگشته اند و در نقاط مختلف کشور آرام گرفته اند، واسطه های فیض الهی، برای کسب معارف دینی و برآورده شدن حاجات دنیوی و اخروی می باشند...

در بین انسانها خداوند متعال، برخى از بندگان شایسته اش را جلوه گاه رحمت و عظمت خویش مى سازد و براى نشان دادن جایگاه رفیع آنان ، بندگان را دستور مى دهد تا اگر مى خواهند به خدا برسند، از این راه برسند و اگر از قادر متعال، حاجت مى خواهند، خدا را به حرمت و قداست و جاه این بندگان سوگند دهند و آنان را (وسیله) قرار دهند. (1)

در آیه ای از آیات مبین قرآن داریم:

یا اَیُّها الَّذیِنَ آمَنُوا اتَّقوا الله وابْتَغُوا اِلَیْهِ الْوَسیِلَه (2)

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، پرهیزکار باشید و به سوی خدا «وسیله‌ای» تحصیل کنید»

در زیارتگاهها، اگرچه در ظاهر، سنگ مزار و چوب و در و آستانه است ، اما در باطن ، محبتى ژرف و عشقى گدازان به اولیای الهی است و انتساب آنان به اهل بیت ، به آنان قداست بخشیده است. وقتى قلب ، خانه محبت یک محبوب شد، صاحب آن دل ، از نام و یاد و لباس و دستمال و کفش و کوچه و شهر محبوب هم خوشش مى آید و لذت مى برد و در همه این آینه ها «عکس رخ یار» را مى بیند.(3)

خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرمایند:

فَلَمّا اَنْ جاءَ الْبَشیِرُ اَلْقاهُ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیرًا (4)

«هنگامی که بشارت دهنده (زنده بودن یوسف ـ علیه السّلام ـ نزد پدرش یعقوب) آمد، آن (پیراهن) را بر صورت یعقوب ـ علیه السّلام ـ افکند، ناگهان یعقوب بینا شد»

پارچه ای که چشم حضرت یعقوب را بینا کرد، بر اثر مجاورت با یوسف ـ علیه السّلام ـ دارای چنین خصوصیّتی شده است.

هلال ماه، خبر از آمدن شهر الله را نوید می‌داد، ضیافتی که ورود به آن لباسی زیبا و خوشبو را می‌طلبید.

خوبان یک به یک آماده می‌شدند. یکی با مناجات شعبانیه، یکی با درک سحر و یکی با روزه دل صاحب‌خانه را به دست آورده بودند تا در ضیافت محبوب، بالانشین سفره او شوند.

به خودم نیم‌نگاهی کردم، دستم خالی بود و هیچ چیز برای صاحب‌خانه تهیه نکرده بودم الا کوله‌باری از گناه و آلودگی، دل‌شکسته بودم و از همه جا ناامید.

من که صاحب‌خانه‌ را به لطف و کرم می‌شناختم بابت دعوت شدن به میهمانی‌اش خیالم آسوده بود ولی می‌ترسیدم از شرمندگی، از این که چشمانم در چشمان صاحب‌خانه بیافتد و حرفی برای گفتن نداشته باشم.

مانده بودم فکری، باید کاری می‌کردم، توسل به آیه و حدیثی تا با دست خالی در کنار محبوب حاضر نشوم.

ناگاه یکی از آیه‌های الهی در ذهنم نقش بست. آیه شهید گمنام از کتاب 8 سال دفاع مقدس.