سال 59 که خرمشهر اشغال شد، فقط 18 سالش بود. به عنوان یک امدادگر وارد جنگ شد. «مژده اون باشی» جانباز 50 درصد جنگ
تحمیلی است. اهل خرمشهر و متولد سال 1340. در حال حاضر سه فرزند دارد؛ دو تا دختر و یک پسر و شاغل است. خانم «اون باشی» برایمان از خاطراتش می گوید. از خاطرات جنگ، اما این بار می خواهیم جنگ را از نگاه یک زن امدادگر ببینیم.
* وقتی جنگ به خرمشهر کشیده شد آن زمان شما چه وضعیتی داشتید؟
** جنگ کشیده شده بود به داخل شهر، هوای خرمشهر داشت کم کم از دود تانکهای دشمن مسموم می شد، نفس کشیدن در این هوا سخت بود، آن هم برای دختری به سن و سال من که وارد 18 سالگی شده بود. یکی از همسایه ها با شنیدن اولین صدای توپ از خانه اش فرار کرد، ولی پدرم گفت: «ما می مانیم...». همه ماندیم، فقط فرقش با گذشته این بود که صبحها با صدای خمپاره بیدار می شدیم و شبها هم با صدای گلوله چشم بر روی هم می گذاشتیم. تمام روزهایمان پر شده بود از استرس و ترس. پدرمان تعریف می کرد از ناخدایی که روی لنج می گفت: «وقتی دریا آرام باشد، ایمان ما هم سست می شود، اما وقتی که موج محکم به تخته های کشتی بکوبد و طوفان شود، ایمان اهالی کشتی هم بیشتر می شود» و ما اهالی کشتی بودیم و موجها - دشمن - هر روز محکم تر و بیشتر می شد و ایمان ما هم... .