عملیات کربلای یک با نام مقدس علمدار کربلا، حضرت ابالفضل العباس (ع) گره خورده است، چرا که رمز آن عملیات یا ابالفضل العباس ادرکنی بود. با درود بر حماسه آفرینان این پیروزی بزرگ، به مناسبت سالروز این عملیات که با کلام امام عزیزمان که «مهران را خدا آزاد کرد»، جاودانه شده است، نگاهی داریم به این حماسه بزرگ و افتخار آفرین.

به گزارش «تابناک»، عملیات والفجر 8 (فتح فاو) در بهمن 1364 تمامی ذهنیت و توان دشمن را به خود مشغول کرد. پس از فتح فاو، آنچه برای دشمن مهم بود و ارزش حیاتی داشت، بازپس گیری فاو، و یک پوشش هر چند موقت روی شکست های حاصله از نبرد والفجر 8 بود. از این روی، دشمن در چهارچوب استراتژی دفاع متحرک مبادرت به تعرضاتی کرد تا شاید جانی دوباره به ارتش عراق که متحمل آسیب های جدی شده بود، ببخشد.

در میان مناطقی که در چهارچوب استراتژی متحرک مورد تهاجم دشمن قرار گرفت، «مهران» مهمترین و برجسته ترین آنها به شمار می آمد. به همین دلیل، عراق تبلیغات بسیاری روی آن انجام می داد و از سوی صدام اشغال مهران در ازای اشغال فاو قرار داده شد و در مقابل، ضرورت آزادسازی مهران اجتناب ناپذیر بود.

 اخیرا چند شبهه به مسئله ولایت مطلقه فقیه از سوی برخی وارد شده است.

به گزارش «تابناک» اهم این شبهات عبارتند از:

ـــ «پس از فوت امام، به اعتقاد اکثر مردم و مراجع تقلید، مسئله ولایت مطلقه فقیه به آیهالله اراکی ارجاع شد؛ در صورتی که رهبر همان بود که خبرگان تعیین کردند.»

ـــ «حذف شرط مرجعیت از شرایط رهبری که با موافقت امام انجام شد، به معنای جدا کردن مقام رهبری از ولایت مطلقه فقیه بوده است که مرجعیت دینی از شرایط اصلی آن است.»

ـــ  «ولایت مطلقه فقیه و ولی فقیه معین شده از طرف خبرگان دو مقوله جداگانه است که گاهی هم اتفاق می افتد در یک نفر تجلی کند، مانند امام خمینی.

ـــ شخصی که مطابق قانون اساسی توسط مجلس خبرگان به رهبری انتخاب می شود، تنها وظیفه تنظیم روابط میان قوای سه گانه حکومتی و ممانعت از تضییع حق شهروندان توسط این قوا را دارد. این شخص می شود ولی فقیه جهت اداره مملکت و هیچ حق دخالت در امور مردم، چه در حوزه دانشگاهی و چه در حوزه علمی و فرهنگی مردم را ندارد.

ـــ حذف شرط مرجعیت از شرایط رهبری که با موافقت آیت الله خمینی انجام گرفت، به معنای جدا کردن مقام رهبری از ولایت مطلقه فقیه بوده است که مرجعیت دینی از شرایط اصلی آن است.

در همین راستا پاسخ امام راحل(ره) به نامه مجلس خبرگان رهبری را، نه در جایگاه پاسخ به این اظهارات و شبهات بلکه به جهت ایجاد انحراف و خلاف گویی وی درباره نظر حضرت امام(ره) پیرامون «شرط مرجعیت در شرایط رهبرى نظام»، و لزوم روشن شدن نظر متقن حضرت امام(ره) در این باره منتشر می‌کنیم.

در تاریخ 29 تیر 1367 و در سالگرد کشتار خونین مکه معظمه، حضرت امام خمینی (س)  پیامی خطاب به ملت ایران صارد کردند. در بخشی از این پیام حضرت امام در خصوص قعطنامه 598 می فرمایند : ....در آینده ممکن است افرادى آگاهانه یا از روى ناآگاهى در میان مردم این مسئله را مطرح نمایند که ثمره خونها و شهادتها و ایثارها چه شد. اینها یقیناً از عوالم غیب و از فلسفه شهادت بیخبرند و نمى‏دانند کسى که فقط براى رضاى خدا به جهاد رفته است و سر در طبق اخلاص و بندگى نهاده است حوادث زمان به جاودانگى و بقا و جایگاه رفیع آن لطمه‏اى وارد نمى‏سازد.

این بخش این پیام بدین شرح است : 
و اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتاً مسئله بسیار تلخ و ناگوارى براى همه و خصوصاً براى من بود، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجراى آن مى‏دیدم؛ ولى به واسطه حوادث و عواملى که از ذکر آن فعلًا خوددارى مى‏کنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامى کارشناسان سیاسى و نظامى سطح بالاى کشور، که من به تعهد و دلسوزى و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم؛