حمید شمس‌اللهی، آزاده دفاع مقدس که هشت سال از عمر خود را در اسارتگاه‌های تنگ و تاریک بعثی‌ها روزگار را با آموزش زبان فرانسوی به اسرا گذراند و امروز با گذشت 30 سال خاطرات شیرین خود را از آن روزها بازگو می‌کند.

وی خاطره‌ای به یادماندنی از کم سن و سال‌ترین آزاده دفاع مقدس روایت می‌کند: «علیرضا احمدی» نوجوان 10 ساله‌ای بود که در عملیات «رمضان» به همراه پدرش از مشهد برای درست کردن شربت به منطقه آمده بود. در پنجمین روز این عملیات که تعداد زیادی از رزمندگان به اسارت بعثی‌ها درآمدند، این پدر و پسر نیز اسیر می‌شوند.

نیروهای بعثی عراق می‌خواستنداز این نوجوان به عنوان سوژه تبلیغاتی بهره‌برداری کنند؛ بنابراین این او را در اسارتگاه از پدرش جدا کردند و به کاخ صدام بردند. از سویی دیگر تمام لحظاتی که علیرضا و پدرش از هم دور بود، پدر چنان در اسارتگاه اشک می‌ریخت، با سوز دل دعای توسل می‌خواند و بهانه علیرضا را می‌گرفت، که هنوز هم آن لحظات از یادم نرفته است.

مهدی طحانیان، نوجوان سیزده ساله ای بود که در عملیات بیت المقدس در نوزده اردیبهشت 1361 به اسارت دشمن بعثی درآمد. مهدی همان نوجوانی است که یک سال پس از اسارت، در برابر درخواست خانم خبرنگاری بی حجاب برای مصاحبه، خطاب به شرط مصاحبه را محجبه شدن آن خبرنگار قرار داد و او مجبور شد تا حجاب خود را رعایت کند و همرزمش علیرضا رحیمی شعر زیر را خواند:

سیدکریم میرثنایی از آزادگان کشورمان، از ماه رمضان در اسارت گفت.

به گزارش ایسنا، وی گفت: در سال اول اسارت به صورت پنهانی روزه می‌گرفتیم و غذاهای صبحانه و ناهار را برای افطار و سحری نگه می‌داشتیم. چون اگر عراقی‌ها می‌فهمیدند روزه هستیم به شدت ما را مجازات می‌کردند برای همین غذاهایی را که قرار بود برای سحر و افطار استفاده کنیم در گوشه‌ای از اردوگاه و زیر پتو نگهداری می‌کردیم.

بچه‌ها بیشتر دعاها را هم حفظ بودند و سعی می‌کردیم پنهانی مراسم احیا را برگزار کنیم.

با وجود تمام سخت‌گیری‌هایی که عراقی‌ها برای جلوگیری از انجام واجبات دینی بر ما تحمیل می‌کردند کسانی بودند که هفت سال تمام را روزه بودند،من خودم به عینه دیدم که یک پیرمرد اسیر تمام مدت اسارتش را روزه بود.

بیست‌ وهشت سال‌ از ربوده‌ شدن‌ چهار شهروند جمهوری‌ اسلامی‌ «احمد متوسلیان‌ ،کاظم‌ اخوان‌ ،سید احمد موسوی‌ و تقی‌ رستگار مقدم‌» سپری‌ شده‌ است.‌ متاسفانه‌ علی رغم‌ گذشت‌ بیش از ربع‌ قرن‌ سرنوشت‌ آنان‌ همچنان‌ در هاله‌ ای‌ از ابهام‌ قرار دارد که یک روند خیلی طولانی را طی کرده و نمونه های تاریخی نداشته است رکود و انفعال در گذشته کاملا  مشهود است تا فضای پیگیری از هیجانی به عقلانی تغییر پیدا نکند و پرونده در روندی پیش رود که منجر به کشف حقیقت شود به جایی نمی رسیم.

پنج سال پیش در اولین دیداری که با دبیر کمیته پرونده 4دیپلمات به عنوان نماینده خانواده اخوان داشتم ایشان گفتند ما ظرف 6 ماه وضعیت پرونده رامشخص می کنیم ابتدا تصورمان این بود مواضع دولت آقای احمدی نژاد با دولت های گذشته متفاوت است. سبک و سیاق سیاست اعلامی کمی تغییر کرد اما این تغییرات کوچک شگفتی مرا برنمی‌انگیزد اما مواضع دولت نهم و دهم را ادامه سیاست‌های دولت های قبلی می‌دانم در این رابطه گام‌هایی برداشته شده است اما واقعیت این است که تغییر اساسی در روند پیگیری رخ نداده است چرا که پرونده به جای روشنی نرسیده است به نتایجی هم دست پیدا نکردیم هر آدم منصفی قبول دارد که خانواد ه ها حق دارند از سرنوشت عزیزانشان پس از بیست وهشت سال آگاه شوند.