سیدکریم میرثنایی از آزادگان کشورمان، از ماه رمضان در اسارت گفت.

به گزارش ایسنا، وی گفت: در سال اول اسارت به صورت پنهانی روزه می‌گرفتیم و غذاهای صبحانه و ناهار را برای افطار و سحری نگه می‌داشتیم. چون اگر عراقی‌ها می‌فهمیدند روزه هستیم به شدت ما را مجازات می‌کردند برای همین غذاهایی را که قرار بود برای سحر و افطار استفاده کنیم در گوشه‌ای از اردوگاه و زیر پتو نگهداری می‌کردیم.

بچه‌ها بیشتر دعاها را هم حفظ بودند و سعی می‌کردیم پنهانی مراسم احیا را برگزار کنیم.

با وجود تمام سخت‌گیری‌هایی که عراقی‌ها برای جلوگیری از انجام واجبات دینی بر ما تحمیل می‌کردند کسانی بودند که هفت سال تمام را روزه بودند،من خودم به عینه دیدم که یک پیرمرد اسیر تمام مدت اسارتش را روزه بود.

در کتاب تاریخ مبارزات ملت ها، صفحات زرینی نگاشته شده که آکنده از مفاهیم والایی همچون حماسه و ایثار است و کنکاش در تحلیل این صفحات، ثمری چون معرفی قهرمانانی الگو و گاه اسطوره خواهد داشت.

انسان هایی بوده اند که در برهه ای خاص و بنا بر شرایطی ویژه به خلق حماسه پرداخته و استعدادهای شگرف بشری را در کسب کمال و دستیابی به موفقیت در نهایت زیبایی بروز داده اند و نبرد همیشگی حق و باطل عرصه ظهور قهرمانانی از این دست بوده که میزان ماندگاری‌شان در حافظه بیدار ملت‌ها به مقدار صبر و مقاومتشان در جانبداری از حق و گسترش عدالت در جامعه بستگی داشته و دارد.

 

به گزارش خبرنگار نوید شاهد، در بیست و یکمین سالروز بازگشت آزادگان دفاع مقدس از اسارتگاه های رژیم بعث عراق به میهن اسلامی در 26 مرداد، برای نخستین بار مراسم استقبال نمادین و صحنه های ورود آزادگان بعد از قرائت زیارت عاشورا در مرز خسروی برگزار می شود و در ادامه این برنامه استقبال مردمی در شهرهای قصرشیرین، سرپل ذهاب، اسلام آباد و کرمانشاه صورت می گیرد.
مراسم "مرداد رهایی" از روز دو شنبه 24 مرداد ماه آغاز می شود و پس از استقرار آزادگان در محل اسکان روز سه شنبه 25 مرداد ماه از یادمان شهدای پاوه بازدید به عمل می آورند و ساعت 16 به سمت مرز خسروی حرکت می کنند و پس از زیارت مرقد احمد ابن اسحاق در هتل امام رضا (ع) در مرز خسروی اسکان می یابند و در روز چهارشنبه 26 مرداد برابر با روزآزادی اسرای ایرانی صبح به سمت قصر شیرین حرکت می کنند و درآنجا همچون 21 سال قبل مورد اسقبال مردم قرار خواهند گرفت.

آزاده دوران دفاع مقدس گفت: کمتر اسیری را می‌توان پیدا کرد که امروز از بیماری اضطراب رنج نبرد و اعمال این فشارها برای ایجاد بیماری‌های روحی برروی اسرای ایرانی یک برنامه حساب شده بود.
 
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پیام آزادگان، علی خاجی پزشک، پژوهشگر و آزاده دفاع مقدس که چندسالی است پژوهش‌هایی را در خصوص وضعیت سلامت آزادگان و بیماری‌های رایج اسرای ایرانی در زمان اسارت در اردوگاه‌های عراق انجام داده است، اظهار داشت: به جز تبعات جراحات جنگی و مجروحیت‌ها، بیماری‌های پوستی، شایع‌ترین بیماری‌های دوران اسارت بود.
 
* عدم وجود سرویس بهداشتی و حمام موجب شیوع بیماری‌های پوستی می‌شد
 
وی افزود: وجود بیماری‌های پوستی عمدتاً به دلیل عدم وجود حمام و سرویس بهداشتی‌های مطلوب و عدم وجود بهداشت عمومی در محیط اردوگاه‌ها بود. بیماری‌های پوستی مانند شپش غالباً در همان سال اول ورود به اردوگاه، گریبان اسرای ایرانی بود و کمتر اسیری را می‌توان یافت که به بیماری شپش مبتلا نشده باشد.

مهدی طحانیان، نوجوان سیزده ساله ای بود که در عملیات بیت المقدس در نوزده اردیبهشت 1361 به اسارت دشمن بعثی در آمد. مهدی همان نوجوانی است که یک سال پس از اسارت، در برابر درخواست خانم خبرنگاری بی حجاب برای مصاحبه، خطاب به او شعر زیر را خواند و شرط مصاحبه را محجبه شدن آن خبرنگار قرار داد و او مجبور شد تا حجاب خود را رعایت کند:

 

به گزارش «تابناک»، خاطرات مهدی طحانیان که پس از دوران اسارت ادامه تحصیل داد و لیسانس علوم سیاسی گرفت ـ که اکنون از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بازنشسته شده ـ از روزهای اولیه اسارت و توصیف او از خرمشهر چند روز پیش از آزادی شنیدنی است. البته خاطرات مهدی به زودی از سوی انتشارات پیام آزادگان چاپ و منتشر خواهد شد، خاطراتی شنیدنی و گاه، بی نظیر که به مناسبت حماسه فتح خرمشهر گوشه هایی از آن را که با خبرنگار ما در میان گذاشته است، تقدیم حضور می کنیم:

پس از آن‌که با آتش کاتیوشا که در چند قدمی آتشبار آن بودیم، مستفیض! شدیم، وقتی به یکدیگر نگاه کردیم از چهره‌هایمان تنها سفیدی چشمانمان معلوم بود و بقیه چهره از دود و خاک و باروت، سیاه شده بود. تازه این حکایت چهره بود و لباس‌ها و موهایمان که قسمت هیچ کافر و مسلمانی نشود که اصلا دیدن نداشتند. گوش‌هایمان هم حکایت دیگری داشتند، چون کاتیوشا چهل گلوله خود را در حالی که دست و پا بسته در چند قدمی قبضه کاتیوشا بودیم، شلیک کرد. با هر شلیک کاتیوشا، مرگ خود را از خدا می‌خواستیم ولی لامصب‌ها انگار تمامی نداشتند. اینها به خاطر این بود که به ما بفهمانند شوخی ندارند و حتی می‌توانند ما را برای تنبیه و گوشمالی، از پشت جبهه و نزدیکی بصره، به جبهه برگردانند و با ما این کار را بکنند، ولی تصمیم خود را گرفته بویدم و من از خودم خبر داشتم که به هیچ وجه تسلیم خواسته‌هایشان نمی‌شدم.