دوره بنی  صدر دوره ای پر از عبرت در جمهوری اسلامی محسوب می شود و فهم رفتار امام خمینی(ره) در آن زمان و دلجویی هایش از بنی صدر (در عین وقوف به انحراف او) بصیرتی خاص می طلبد. رهبر معظم انقلاب در همین رابطه خاطره ای نقل نموده اند که مبیّن آن رفتارهای امام است:
«در زمان ریاست جمهورى بنى‏صدر، وقتى مأیوس شدیم از این‏که امام حرف ما را درباره‏ى آقاى بنى‏صدر قبول بکنند، خدمت ایشان رفتیم. ما یکى‏یکى مى‏رفتیم، چندنفرى مى‏رفتیم، نوشته‏اى مى‏گفتیم، زبانى مى‏گفتیم.
من یک بار خدمت امام رفتم و صریحاً گفتم من به این نتیجه رسیده‏ام که چون دیگر نمى‏شود با آقاى بنى‏صدر برخورد بکنیم، من به همان روش قبل از انقلاب باید عمل بکنم. ما قبل از انقلاب حرف هایى مى‏زدیم، که وقتى کسى در آن حرف ها مى‏اندیشید، موضعى نسبت به آن دستگاه پیدا مى‏کرد. من به ایشان گفتم مجبورم الان حرف هایى بزنم، که وقتى کسى درباره‏ى آنها اندیشید، موضعى علیه آقاى بنى‏صدر بگیرد.
امام نگاه کردند و تبسمى کردند و هیچ چیز نگفتند.
در آن زمانها، گاهى مى ‏شد که من با دل پُر خدمت امام مى‏رفتم؛ اما وقتى مى‏آمدم، به رفقا مى‏گفتم که امام دستى به سر و صورت ما کشیدند و لقمه‏ى حلوایى با لطف و نگاه خودشان در دهان ما گذاشتند، ما را رها کردند؛ بعد که مى‏آمدیم، باز در سخنرانى خودشان مى‏گفتند: آقاى رئیس جمهور، آقاى بنى‏صدر! یعنى همان، همان بود! ایشان مصلحت مى‏دیدند؛ چون بالاخره ایشان حکیم بودند. امام یک حکیم به معناى واقعى بود؛ یعنى واقعاً پشت دیوار و پشت حجاب را مى‏دید، که ماها قادر نبودیم آن را ببینیم. ایشان چیزهاى خیلى ریزترى از آنچه که در حد دید ما بود و هست، مى‏دید. ما وقتى در آن شرایط قرار مى‏گرفتیم، چه کار مى‏توانستیم بکنیم؟ نمى‏شد که ول کرد. بعضی ها بریدند. این اسمش بریدن است. آدم که نباید ببُرد؛ باید بالاخره بایستد. دشمن دارد ما را مى‏بُراند؛ از انواع و اقسام وسایل هم استفاده مى‏کند. اگر ما هم بریدیم، به دشمن کمک کرده‏ایم.»
(بیانات مقام معظم رهبری در جمع هنرمندان،4 آذر 1370)