در تاریخ 29 تیر 1367 و در سالگرد کشتار خونین مکه معظمه، حضرت امام خمینی (س)  پیامی خطاب به ملت ایران صارد کردند. در بخشی از این پیام حضرت امام در خصوص قعطنامه 598 می فرمایند : ....در آینده ممکن است افرادى آگاهانه یا از روى ناآگاهى در میان مردم این مسئله را مطرح نمایند که ثمره خونها و شهادتها و ایثارها چه شد. اینها یقیناً از عوالم غیب و از فلسفه شهادت بیخبرند و نمى‏دانند کسى که فقط براى رضاى خدا به جهاد رفته است و سر در طبق اخلاص و بندگى نهاده است حوادث زمان به جاودانگى و بقا و جایگاه رفیع آن لطمه‏اى وارد نمى‏سازد.

این بخش این پیام بدین شرح است : 
و اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتاً مسئله بسیار تلخ و ناگوارى براى همه و خصوصاً براى من بود، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجراى آن مى‏دیدم؛ ولى به واسطه حوادث و عواملى که از ذکر آن فعلًا خوددارى مى‏کنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامى کارشناسان سیاسى و نظامى سطح بالاى کشور، که من به تعهد و دلسوزى و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم؛

عملیات رمضان

23 تیر 1361

قبل از آغاز عملیات رمضان، مسئولان و دست اندركاران ، به طور عمده دو مسأله اساسی را رویاروی خود داشتند: یكی تجاوز اسرائیل به جنوب لبنان و دیگری ورود به داخل خاك عراق. آنچه در لبنان رخ داد، اساسا بدون ارتباط با پیروزی های رو به گسترش نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، پس از فتح خرمشهر، و نیز فراهم سازی زمینه های فشار به ایران و اختتام جنگ نبود، زیرا تأثیر پیروزی های ایران، اسراییل را از حضور نزدیك فلسطینی ها و شیعیان در كنار مرزهای شمالی خود به وحشت انداخت. اشغال مناطق مسلمان نشین شیعیان جنوب و اردوگاه های فلسطینی نیز، برای جلوگیری از وقوع انقلاب اسلامی در لبنان و سپس سرایت آن به فلسطین اشغالی بود. در نتیجه ، اولا امریكا باید  در برابر پیروزی های جمهوری اسلامی واكنش نشان می داد و قدرت خود را به نمایش می گذاشت و ثانیا، انقلاب اسلامی برحسب هویت خود، به هیچ وجه  نمی توانست مسائل خاورمیانه، به ویژه رژیم اشغالگر قدس را نادیده بگیرد، ثالثا، عراق كه پس از فتح خرمشهر احساس شكست می كرد قطعا می توانست با بهانه قرار دادن مساله حمله اسراییل، ادامه جنگ را به زیر سؤال ببرد.

پس از فتح خرمشهر ، دست اندركاران جنگ، طراحی عملیات رمضان را در دست داشتند. لیكن پیشامد بحران تجاوز اسراییل به جنوب لبنان ، در سال 1360 (مصادف با 1982 م) همگان را متوجه لبنان كرد. از سوی دیگر، پیش بینی می شد كه جای پا و حضور مناسب جمهوری اسلامی ایران در لبنان ،  پس از حل عاجل مسائل جنگ، گسترش و توسعه خواهد یافت و انقلاب اسلامی در مرحله جدید، به گونه ای جدی تر و اساسی تر با اسراییل و امریكا درگیر خواهد شد .

بیست‌ وهشت سال‌ از ربوده‌ شدن‌ چهار شهروند جمهوری‌ اسلامی‌ «احمد متوسلیان‌ ،كاظم‌ اخوان‌ ،سید احمد موسوی‌ و تقی‌ رستگار مقدم‌» سپری‌ شده‌ است.‌ متاسفانه‌ علی رغم‌ گذشت‌ بیش از ربع‌ قرن‌ سرنوشت‌ آنان‌ همچنان‌ در هاله‌ ای‌ از ابهام‌ قرار دارد كه یك روند خیلی طولانی را طی كرده و نمونه های تاریخی نداشته است ركود و انفعال در گذشته كاملا  مشهود است تا فضای پیگیری از هیجانی به عقلانی تغییر پیدا نكند و پرونده در روندی پیش رود كه منجر به كشف حقیقت شود به جایی نمی رسیم.

پنج سال پیش در اولین دیداری كه با دبیر كمیته پرونده 4دیپلمات به عنوان نماینده خانواده اخوان داشتم ایشان گفتند ما ظرف 6 ماه وضعیت پرونده رامشخص می كنیم ابتدا تصورمان این بود مواضع دولت آقای احمدی نژاد با دولت های گذشته متفاوت است. سبك و سیاق سیاست اعلامی كمی تغییر كرد اما این تغییرات كوچك شگفتی مرا برنمی‌انگیزد اما مواضع دولت نهم و دهم را ادامه سیاست‌های دولت های قبلی می‌دانم در این رابطه گام‌هایی برداشته شده است اما واقعیت این است كه تغییر اساسی در روند پیگیری رخ نداده است چرا كه پرونده به جای روشنی نرسیده است به نتایجی هم دست پیدا نكردیم هر آدم منصفی قبول دارد كه خانواد ه ها حق دارند از سرنوشت عزیزانشان پس از بیست وهشت سال آگاه شوند.

جهت دریافت پوستر بر روی عکس کلیک کنید

دو سه روز پيش از عمليات «مرصاد» و يا چهار، پنج روز پيش از آن، دشمن (عراقي‏ها) سوء استفاده مي‌كرد. جمهوري اسلامي تازه داشت قطعنامه را مي‏پذيرفت كه عراقي‌ها سوءاستفاده كردند. فكر كردند جنگ تمام شد و ما هيچ آمادگي نداريم، آمدند از چهارده محور در غرب كشور، هجوم آوردند. تنگه با وسيي، تنگه هوران، تنگه ترشابه، بعد هم پاسگاه هدايت، پاسگاه خسروي، تنگاب نو، تنگاب كهنه، نفت‏شهر، سومار، سرني تا مهران حدود چهارده محور. دشمن آمد داخل، رزمندگان ما را دور زدند. ما تا آن روز، چهل تا پنجاه هزار اسير از آنها داشتيم و آنها اسير از ما كمتر داشتند. اين علميات، خيلي وحشتناك بود! دلهايمان را غم فراگرفت تا آنجا كه امام فرموده بود: «ديگر نجنگيد».

من توي خانه بودم كه يك دفعه ساعت 30/8 شب، معاون عمليات ستاد كل كه در آن موقع يكي از برادران سپاه بود، به من زنگ زد و گفت: فلان كس! دشمن از سرپل ذهاب، گردنه پاتاق با سرعت ‏به جلو مي‏آيد. همين جوري سرش را انداخته پايين مي‏آيد. من گفتم: كدام دشمن؟! اگر از يك محور دارد مي‌آيد پس چه جور دشمن است؟!

گذشته از كمين و نصب دكل‌ها، در آب‌راه‌ها موانع قابل ملاحظه‌اي ايجاد كرد كه گذشتن از آن ها بسيار سخت و بلكه غيرممكن مي‌نمود. بعد از اين موانع، سيل‌بندي هم مشرف بر آب به عرض ‌١٢ متر و ارتفاع ‌٢ متر احداث كرده و بر روي آن سنگرهاي متعددي تعبيه كرد كه از سه جهت، داراي ديد كافي بر روي آب بود.

فرمانده اسبق سپاه با گرميداشت ياد شهداي عمليات خيبر درباره اصل غافلگيري در اين عمليات گفت: يک شوک بسيار بزرگ به ارتش و دولت عراق و به ويژه حاميان صدام وارد شد. جنگ سختي صورت گرفت، اما مقاومت رزمندگان ما باعث شد جزاير جنوبي و شمالي يا جزاير خيبر تا آخرين روزهاي جنگ در اختيار ما باقي بماند.

به گزارش خبرگزاري مهر، در مراسم بزرگداشت شهداي عمليات بزرگ خيبر که جمعي از فرماندهان دوران دفاع مقدس از ارتش، سپاه، جهاد سازندگي، نيروي انتظامي و جمعي از خانواده شهدا و جانبازان اين عمليات حضور داشتند، دکتر محسن رضايي در آغاز سخنان خود با گراميداشت ياد و خاطره شهداي هشت سال جنگ تحميلي به ويژه شهداي مظلوم عمليات خيبر، در تشريح شرايط جنگ در آن سال‌ها گفت: عمليات خيبر يکي از ابتکارات متکي به فکر و ايمان رزمندگان بود.

فتح‌الفتوح فاو، يک چشمه از قدرت بسيجيان

در دوران دفاع مقدس، نبردهاي بسياري براي بيرون راندن ارتش متجاوز از سرزمين‌هاي اشغالي ايران و نيز براي ايجاد فشار نظامي بر قواي دشمن، جهت پايان دادن به جنگ تحميلي انجام شده است. برخي از اين نبردها در ادامه تلاش براي دفع تجاوز دشمن، در خاک دشمن انجام شده است. يکي از عمليات‌هاي بسيار مهم هم از نظر تعيين استراتژي عملياتي مناسب و نيز به‌کارگيري تاکتيک‌هاي اجرايي بسيار دقيق و همچنين ارزش تعيين کننده سياسي، عمليات حمله به شبه جزيره فاو در خاک عراق بوده است. طبيعتاً طرح‌ريزي چنين عملياتي و نيز ديگر نبردهايي که در سرزمين دشمن رخ داد، براي فتح نظامي کشور عراق، نبوده است بلکه هدف اساسي آنها رساندن دشمن به نقطه‌اي بوده است که از تحميل جنگ بر ايران پشيمان شده و در آينده نيز تصور انجام چنين كارهايي را در ذهن خود نپرورد. در اينجا مختصر نگاهي و گذرا به عمليات والفجر 8 که در خاک دشمن انجام شد خواهيم داشت.

ادامه مقاله به قلم سردار حسين علايي