شیخ راغب حرب به منظور خاموش کردن فریادهای آزادی خواهانه مردم جنوب ابتدا او را بازداشت کردند. اما مردم جنوب تظاهرات و اعتصابات گسترده‌‌ای به راه انداختند. اسرائیلی‌‌ها احساس کردند اگر اسارت شیخ راغب حرب ادامه پیدا کند، امکان دارد به یک قیام همگانی تبدیل شود.

گفت و گو با پژوهش‌‌گران و تحلیل‌‌گران مسایل راهبردی خاورمیانه درباره ابعاد مبارزات خستگی ناپذیر بسیاری از شخصیت‌‌های سیاسی و رهبران جنبش‌‌های آزادی‌‌بخش ملی و اسلامی که نقش ارزنده‌‌ای در سازندگی و شکل‌‌دهی جوامع انسانی دارند، رنگ و طعم خاصی دارد. به ویژه اینکه این تحلیلگران در مناطق بحرانی زندگی می‌‌کنند و از اوضاع و تحولات این مناطق شناخت کافی دارند. دکتر مسعود اسد اللهی یکی از این تحلیل‌‌گران است که در گفت و گو با شاهد یاران دستاوردهای مجاهدت‌‌های شیخ الشهدای مقاومت اسلامی لبنان شیخ راغب حرب را بازگو کرده است.

علامه فضل الله : هیچ جمعه ای نبود که من در خطبه هایم از جمهوری اسلامی دفاع نکرده باشم

جمعیت بی شماری در اقصی نقاط جهان از همه فرقه های اسلامی و غیر اسلامی در ماتم علامه فضل الله به عزاداری پرداختند . پس از این تشییع با شکوه مصاحبه ای انجام داده ایم با آیت الله اشکوری از شاگردان شهید صدر و از دوستان دانشمند از دست رفته آیت الله فضل الله

حنّا فاخوری کشیش سالخورده و معروف مسیحی که آثار او درباره فلسفه و ادبیات زبانزد است،در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار مرکز خبر حوزه از علاقه اش به امام علی و تدریس نهج البلاغه در برخی از کلیساهای لبنان سخن گفت و آزادی دینی مسیحیان ایران را ستود.

متن کامل گفت و گو با این کشیش 94 ساله تقدیم خوانندگان ارجمند می گردد:

* لطفا مختصری از روند تحصیلی و فعالیت‌های علمی و اجتماعی خودتان بگویید.

- من در یک مدرسه پاتریکی درس خواندم و دو سال پس از دروس فلسفی، وارد کلیسای حریصا شدم و به انجمن پدران روحانی در حریصا گرویدم.همزمان به تالیف و ترجمه در موضوعات مختلف ادبی و فلسفی اهتمام داشته و آثاری را از زبانهای لاتینی،یونانی و فرانسه به عربی ترجمه کردم.همچنین در اوقات فراغت مطالعه می‌کنم و مطالعه موضوعات اسلامی و عربی را دوست دارم. با جهان اسلام به ویژه مصر و شیوخ الأزهر هم روابط دوستانه و علمی دارم.

سال 59 که خرمشهر اشغال شد، فقط 18 سالش بود. به عنوان یک امدادگر وارد جنگ شد. «مژده اون باشی» جانباز 50 درصد جنگ
تحمیلی است. اهل خرمشهر و متولد سال 1340. در حال حاضر سه فرزند دارد؛ دو تا دختر و یک پسر و شاغل است. خانم «اون باشی» برایمان از خاطراتش می گوید. از خاطرات جنگ، اما این بار می خواهیم جنگ را از نگاه یک زن امدادگر ببینیم.
* وقتی جنگ به خرمشهر کشیده شد آن زمان شما چه وضعیتی داشتید؟
** جنگ کشیده شده بود به داخل شهر، هوای خرمشهر داشت کم کم از دود تانکهای دشمن مسموم می شد، نفس کشیدن در این هوا سخت بود، آن هم برای دختری به سن و سال من که وارد 18 سالگی شده بود. یکی از همسایه ها با شنیدن اولین صدای توپ از خانه اش فرار کرد، ولی پدرم گفت: «ما می مانیم...». همه ماندیم، فقط فرقش با گذشته این بود که صبحها با صدای خمپاره بیدار می شدیم و شبها هم با صدای گلوله چشم بر روی هم می گذاشتیم. تمام روزهایمان پر شده بود از استرس و ترس. پدرمان تعریف می کرد از ناخدایی که روی لنج می گفت: «وقتی دریا آرام باشد، ایمان ما هم سست می شود، اما وقتی که موج محکم به تخته های کشتی بکوبد و طوفان شود، ایمان اهالی کشتی هم بیشتر می شود» و ما اهالی کشتی بودیم و موجها - دشمن - هر روز محکم تر و بیشتر می شد و ایمان ما هم... .