شما نیز بنویسید.jpg)
شنبه، 22 خرداد، 1389
همه خواهند مرد اما....
مرگ هر روز عدهای از بیغذایی و بیدارویی، گلولههای اسراییلی كه هر از گاهی بر سر مردم فرود میآید، مشقتهای بیپایان صبح را به شب بردن بدون كمترین امكانی برای زندگی، عمرگذرانی! را برای ساكنان بزرگترین زندان روی زمین "غزه "، آنقدر سخت و دردناك كرده است كه اشكی را برای آنكه در غم مرگ پیلهوران تونلها ریخته شود، باقی نمیگذارد.
تونلها برای یك میلیون و نیم فلسطینی ساكن غزه حكم رگهای اصلی حیات را دارند. این تونلهای گاه كیلومتری بین غزه و مصر حفر میشود و از طریق آنهاست كه اهالی غزه توانستهاند تاكنون در برابر محاصر سنگین منطقه توسط اسراییل دوام بیاورند.
"معاویه حسنین " رئیس سرویسهای اضطراری غزه میگوید، هر ساله دهها فلسطینی در داخل همین تونلها جان خود را از دست میدهند.
ریزش تونلها و یا حملات هوایی اسراییل فقط نیست كه جان پیلهوران تونلها را میگیرد، "حماس " كه كنترل منطقه نوار غزه را بر عهده دارد، مصر را متهم میكند كه با انتشار گازهای كشنده به داخل این تونلها، پیلهوران را میكشد.
"ریچارد فالك " گزارشگر ویژه سازمان ملل در ارتباط با وضعیت حقوق بشر در نواحی فلسطین اشغالی در یادداشتی كه هم اینك روی سایت این سازمان قرار دارد، در توصیف وضعیت فلسطینیهای ساكن غزه میگوید: "اسرائیل به درخواستهای دیپلماتیك برای برداشتن محاصره غزه توجهی نخواهد كرد و تنها راه تحریم اقتصادی تل آویو است. یك میلیون و 500 هزار فلسطینی ساكن غزه بخاطر تداوم محاصره این منطقه توسط اسرائیل در شرایط وخیم و بسیار دشواری زندگی میكنند. قطعاً اسراییل به زبان و لحن دیپلماسی كه او را تشویق بر باز كردن گذرگاههای مرزی میكند پاسخی نخواهد داد، در نتیجه میگویم لازم است تا فشارهایی از طریق تهدید به تحریمهای اقتصادی و عواقب آن بر اسراییل اعمال شود. "
هجوم گسترده اسراییل به نواز غزه و ادامه محاصره، تمامی زیرساختهای حتی ابتدایی این منطقه را از بین برده است.
سازمان ملل میگوید كه مردم بومی در این منطقه حتی به منابع ابتدایی آب نیز دسترسی ندارند، و درعوض نژاد پرستان صهیونیست اندك منابع آبی منطقه را نیز به تمامی در اختیار گرفته و در آسودگی خیال "به آب تنی! " درآن میپردازند.
عفو بین الملل روز چهارم آبان ماه سال 1388گزارش داد كه اسراییل در ادامه تضعیقات خود علیه فلسطینیها ، دسترسی آنان به آب آشامیدنی را نیز قطع كرده است و در سرزمینهای فلسطینی به خصوص غزه كه سالهاست با ادامه محاصره همه جانبه تحت هلوكاست جدید قرار دارد، كیفیت آب به نقطه بحرانی رسیده است.
در چنین شرایط وخیمی آنگونه كه عفو بین الملل میگوید: "میانگین مصرف روزانه آب هر فلسطینی 70 لیتر است كه آن هم به سرعت در حال كاهش است و در مقابل صهیونیستها با مصادره منابع آبی به روزانه حداقل 300 لیتر آب دسترسی دارند " كه این خود نقض صریح موافقنامه سال 1944 اسلو میان آنها و فلسطینیها است.
اسراییل به موازات محدود كردن دسترسی فلسطینیها به منابع آبی، دست درازی به منابع آبی اعراب منطقه و سرقت آب را همچنان ادامه میدهد كه از جمله میتوان به سرقت آب از منطقه مزارع شعبا در جنوب لبنان و ارتفاعات جولان اشاره كرد.
برطبق توافقهای جهانی از جمله كنوانسیونهای ژنو، قدرتهای اشغالگر حق تعرض به منابع آبی سرزمینهای اشغالی و یا انهدام و محدود كردن دسترسی به آنها را ندارند.
عفو بین الملل در گزارش خود تصریح میكند كه: "در برخی موارد سربازان رژیم صهیونیستی برای انهدام مخازن و چاههای مورد استفاده فلسطینیان اعزام شدهاند. " و " كمبود آب برای مصرف فلسطینیان با اختصاص عرضه سخاوتمندانه آب به شهركهای یهودینشین واقع در كرانه باختری تشدید میشود كه برخی از یهودی های ساكن در این شهركها از آبهای آشامیدنی سالم برای پركردن استخرهای خود استفاده میكنند.
450 هزار نفر از ساكنین شهركهای یهودینشین در كرانه باختری بیش از دو میلیون و سیصد هزار فلسطینی كه در این منطقه زندگی میكنند، آب مصرف میكنند. "
وضعیت برای زندگی در غزه حتی از سطح بحران نیز گذشته است. آژانس كار و امداد برای پناهندگان فلسطینی در خاور دور كه امدادرسانی به بیش از چهار میلیون فلسطینی را به عهده دارد.
در توصیف وضعیت زندگانی فلسطینیهای ساكن غزه و سطح امكانات و خدمات محلی در گزارش جدید خود میگوید: "غزه به خاطر بمبارانهای گسترده اسرائیل به دوره پارینه سنگی (عصر حجر) بازنگشته است، بلكه به دوره "گل و لای - بدتر از عصر حجر " سوق داده شده است. "
"كریس گاننس " سخنگوی آژانس امداد و كار سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی در گفتوگویی با رادیوی سازمان ملل اظهار داشته است: "بسته نگاه داشتن گذرگاههای مرزی از سوی اسراییل بدان معناست كه هیچگونه مصالح ساختمانی اجازه ورود به غزه را نمییابند. بیش از 60 هزار خانه طی درگیریها آسیب دیده و یا به كلی تخریب شدهاند ولی هنوز هم امكان بازسازی وجود ندارد،
در نتیجه ما كاركنان این آژانس سازمان ملل میگوییم بسته نگاه داشتن بیمعنای گذرگاههای مرزی را خاتمه دهید. ما بخشی از سازمان ملل هستیم و همیشه امیدواریم تا دیپلماسی در هر زمانی به كار برده شود ولی اگر شما به هر آنچه كه در غزه میگذرد نگاه كنید، در كنار آن به ادامه بسته نگاه داشتن گذرگاههای مرزی نیز نگاه كنید و همچنین به این حقیقت كه بسته بودن مرزها یك امر افراطی برای ساكنان غزه است را نیز در نظر داشته باشید، آن وقت است كه شبهاتی در مورد موفق بودن دیپلماسی به وجود میآید. "
برای توصیف آنچه این روزها در غزه میگذرد حتی واژه "فاجعه " نیز خیلی كم است.دنیای بیرحم چشم خود را به روی بزرگترین جنایتهای سیستماتیك تاریخ و خشنترین فجایع بشری، آن هم از سوی كسانی كه مدعی هستند به صورت تاریخی مورد ظلم و آزار قرار گرفتهاند، بسته است.
فاجعه غزه در صدر اخبار رسانههای دنیای استكباری نیست و قرار مستكبران هم نیست كه باشد !
اینكه در قرن 21 بیش از یك میلیون و نیم انسان، زن و كودك و مرد، كوچك و بزرگ ! هیچ چیز برای خوردن ندارند، و آب آشامیدنی آنها نیز آب دریاست ! سوختی برای گرم شدن و چراغی كه روشنای شبهای آنها باشد، ندارند، و در همین حال هر لحظه از زمین و هوا هدف آتش باری جانیانی قرار میگیرند كه تاریخ فقط مثل خود آنها را دیده است ! چه میتوان گفت و نوشت؟
در قرآن و منابع دیگر اسلامی آیات و احادیث فراوانی وجود دارد كه به بیان وظایف سیاسی و اجتماعی مسلمانان و دولتهای اسلامی در برابر مسلمانان و غیر مسلمانان ستمدیده پرداخته است؛ بدین معنا كه هرگاه خواهران و برادران مسلمان مورد تجاوز و اهانت واقع شوند، همگان وظیفه دارند كه به حمایت و دفاع از ستمدیدگان بپردازند، زیرا در آموزههای اسلامی همه مسلمانان، برادران دینی بوده (حجرات آیه 10) و حمایت از یكدیگر وظیفه همگانی است.
و همچنین است این فرموده از رسول خدا (ص) كه فرمود: "مثل افراد با ایمان در دوستی و نیكی به یكدیگر همچون اعضای یك پیكر است كه چون بعضی از آنها رنجور شود و به درد آید، دیگران را قرار و آرامش نخواهد بود. " (تفسیر ابوالفتوح رازی، ج 2، ص 45)
و حكیم سخن خواجه شیراز این بیت را به تاسی از آن حدیث شریف سرود كه: بنی آدم اعضای یكدیگرند، كه در آفرینش زیك گوهرند، چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار.
"
