مرگ هر روز عده‌ای از بی‌غذایی و بی‌دارویی، گلوله‌های اسراییلی که هر از گاهی بر سر مردم فرود می‌آید،‌ مشقت‌های بی‌پایان صبح را به شب بردن بدون کمترین امکانی برای زندگی، عمرگذرانی! را برای ساکنان بزرگترین زندان روی زمین "غزه "، ‌آنقدر سخت و دردناک کرده است که اشکی را برای آنکه در غم مرگ پیله‌وران تونل‌ها ریخته شود، باقی نمی‌گذارد.

تونل‌ها برای یک میلیون و نیم فلسطینی ساکن غزه حکم رگ‌های اصلی حیات را دارند. این تونل‌های گاه کیلومتری بین غزه و مصر حفر می‌شود و از طریق آن‌هاست که اهالی غزه توانسته‌اند تاکنون در برابر محاصر سنگین منطقه توسط اسراییل دوام بیاورند.

"معاویه حسنین " رئیس سرویس‌های اضطراری غزه می‌گوید، هر ساله ده‌ها فلسطینی در داخل همین تونل‌ها جان خود را از دست می‌دهند.

ریزش تونل‌ها و یا حملات هوایی اسراییل فقط نیست که جان پیله‌وران تونل‌ها را می‌گیرد، "حماس " که کنترل منطقه نوار غزه را بر عهده دارد، مصر را متهم می‌کند که با انتشار گازهای کشنده به داخل این تونل‌ها، پیله‌وران را می‌کشد.

"ریچارد فالک " گزارشگر ویژه سازمان ملل در ارتباط با وضعیت حقوق بشر در نواحی فلسطین اشغالی در یادداشتی که هم اینک روی سایت این سازمان قرار دارد، در توصیف وضعیت فلسطینی‌های ساکن غزه می‌گوید: "اسرائیل به درخواست‌های دیپلماتیک برای برداشتن محاصره غزه توجهی نخواهد کرد و تنها راه تحریم اقتصادی تل آویو است. یک میلیون و 500 هزار فلسطینی ساکن غزه بخاطر تداوم محاصره این منطقه توسط اسرائیل در شرایط وخیم و بسیار دشواری زندگی می‌کنند. قطعاً اسراییل به زبان و لحن دیپلماسی که او را تشویق بر باز کردن گذرگاه‌های مرزی می‌کند پاسخی نخواهد داد، در نتیجه می‌گویم لازم است تا فشارهایی از طریق تهدید به تحریم‌های اقتصادی و عواقب آن بر اسراییل اعمال شود. "

هجوم گسترده اسراییل به نواز غزه و ادامه محاصره، تمامی زیرساخت‌های حتی ابتدایی این منطقه را از بین برده است.

سازمان ملل می‌گوید که مردم بومی در این منطقه حتی به منابع ابتدایی آب نیز دسترسی ندارند، و درعوض نژاد پرستان صهیونیست اندک منابع آبی منطقه را نیز به تمامی در اختیار گرفته و در آسودگی خیال "به آب تنی! " درآن می‌پردازند.

عفو بین الملل روز چهارم آبان ماه سال 1388گزارش داد که اسراییل در ادامه تضعیقات خود علیه فلسطینی‌ها ، دسترسی آنان به آب آشامیدنی را نیز قطع کرده است و در سرزمین‌های فلسطینی به خصوص غزه که سال‌هاست با ادامه محاصره همه جانبه تحت هلوکاست جدید قرار دارد، کیفیت آب به نقطه بحرانی رسیده است.

در چنین شرایط وخیمی آنگونه که عفو بین الملل می‌گوید: "میانگین مصرف روزانه آب هر فلسطینی 70 لیتر است که آن هم به سرعت در حال کاهش است و در مقابل صهیونیست‌ها با مصادره منابع آبی به روزانه حداقل 300 لیتر آب دسترسی دارند " که این خود نقض صریح موافقنامه سال 1944 اسلو میان آن‌ها و فلسطینی‌ها است.

اسراییل به موازات محدود کردن دسترسی فلسطینی‌ها به منابع آبی، دست درازی به منابع آبی اعراب منطقه و سرقت آب را همچنان ادامه می‌دهد که از جمله می‌توان به سرقت آب از منطقه مزارع شعبا در جنوب لبنان و ارتفاعات جولان اشاره کرد.

برطبق توافق‌های جهانی از جمله کنوانسیون‌های ژنو، قدرت‌های اشغالگر حق تعرض به منابع آبی سرزمین‌های اشغالی و یا انهدام و محدود کردن دسترسی به آن‌ها را ندارند.

عفو بین الملل در گزارش خود تصریح می‌کند که: "در برخی موارد سربازان رژیم صهیونیستی برای انهدام مخازن و چاه‌های مورد استفاده فلسطینیان اعزام شده‌اند. " و " کمبود آب برای مصرف فلسطینیان با اختصاص عرضه سخاوتمندانه آب به شهرک‌های یهودی‌نشین واقع در کرانه باختری تشدید می‌شود که برخی از یهودی های ساکن در این شهرک‌ها از آب‌های آشامیدنی سالم برای پرکردن استخرهای خود استفاده می‌کنند.

450 هزار نفر از ساکنین شهرک‌های یهودی‌نشین در کرانه باختری بیش از دو میلیون و سیصد هزار فلسطینی که در این منطقه زندگی می‌کنند، آب مصرف می‌کنند. "

وضعیت برای زندگی در غزه حتی از سطح بحران نیز گذشته است. آژانس کار و امداد برای پناهندگان فلسطینی در خاور دور که امدادرسانی به بیش از چهار میلیون فلسطینی را به عهده دارد.

در توصیف وضعیت زندگانی فلسطینی‌های ساکن غزه و سطح امکانات و خدمات محلی در گزارش جدید خود می‌گوید: "غزه به خاطر بمباران‌های گسترده اسرائیل به دوره پارینه سنگی (عصر حجر) بازنگشته است، بلکه به دوره "گل و لای - بدتر از عصر حجر " سوق داده شده است. "

"کریس گاننس " سخنگوی آژانس امداد و کار سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی در گفت‌وگویی با رادیوی سازمان ملل اظهار داشته است: "بسته نگاه داشتن گذرگاه‌های مرزی از سوی اسراییل بدان معناست که هیچگونه مصالح ساختمانی اجازه ورود به غزه را نمی‌یابند. بیش از 60 هزار خانه طی درگیری‌ها آسیب دیده و یا به کلی تخریب شده‌اند ولی هنوز هم امکان بازسازی وجود ندارد،

 در نتیجه ما کارکنان این آژانس سازمان ملل می‌گوییم بسته نگاه داشتن بی‌معنای گذرگاه‌های مرزی را خاتمه دهید. ما بخشی از سازمان ملل هستیم و همیشه امیدواریم تا دیپلماسی در هر زمانی به کار برده شود ولی اگر شما به هر آنچه که در غزه می‌گذرد نگاه کنید، در کنار آن به ادامه بسته نگاه داشتن گذرگاه‌های مرزی نیز نگاه کنید و همچنین به این حقیقت که بسته بودن مرزها یک امر افراطی برای ساکنان غزه است را نیز در نظر داشته باشید، آن وقت است که شبهاتی در مورد موفق بودن دیپلماسی به وجود می‌آید. "

برای توصیف آنچه این روزها در غزه می‌گذرد حتی واژه "فاجعه " ‌نیز خیلی کم است.دنیای بی‌رحم چشم خود را به روی بزرگترین جنایت‌های سیستماتیک تاریخ و خشن‌ترین فجایع بشری، آن هم از سوی کسانی که مدعی هستند به صورت تاریخی مورد ظلم و آزار قرار گرفته‌اند، بسته است.

فاجعه غزه در صدر اخبار رسانه‌های دنیای استکباری نیست و قرار مستکبران هم نیست که باشد !

اینکه در قرن 21 بیش از یک میلیون و نیم انسان، زن و کودک و مرد، کوچک و بزرگ ! هیچ چیز برای خوردن ندارند، و آب آشامیدنی آن‌ها نیز آب دریاست ! سوختی برای گرم شدن و چراغی که روشنای شب‌های آن‌ها باشد، ندارند، و در همین حال هر لحظه از زمین و هوا هدف آتش باری جانیانی قرار می‌گیرند که تاریخ فقط مثل خود آن‌ها را دیده است ! چه می‌توان گفت و نوشت؟

در قرآن و منابع دیگر اسلامی آیات و احادیث فراوانی وجود دارد که به بیان وظایف سیاسی و اجتماعی مسلمانان و دولت‏های اسلامی در برابر مسلمانان و غیر مسلمانان ستمدیده پرداخته است؛ بدین معنا که هرگاه خواهران و برادران مسلمان مورد تجاوز و اهانت واقع شوند، همگان وظیفه دارند که به حمایت و دفاع از ستمدیدگان بپردازند، زیرا در آموزه‏های اسلامی همه مسلمانان، برادران دینی بوده (حجرات آیه 10) و حمایت از یکدیگر وظیفه همگانی است.

و همچنین است این فرموده از رسول خدا (ص) که فرمود: "مثل افراد با ایمان در دوستی و نیکی به یکدیگر همچون اعضای یک پیکر است که چون بعضی از آن‏ها رنجور شود و به درد آید، دیگران را قرار و آرامش نخواهد بود. " (تفسیر ابوالفتوح رازی، ج 2، ص 45)

و حکیم سخن خواجه شیراز این بیت را به تاسی از آن حدیث شریف سرود که: بنی آدم اعضای یکدیگرند، که در آفرینش زیک گوهرند، چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار.